~Capoeira site. Blog o sztuce walki Capoeira.

Grupy Capoeira w Polsce: Capitães de Areia

2008-04-25T00:41:00.000-07:00

Kolejna grupa :)

Capitães de Areia

Grupa Capitães de Areia powstała w 1973 r. w Brazylii, w stanie Minas Gerais, w mieście Nanuque. Założycielem grupy jest Mestre Emm (Emmanoel Nascimento), który należy do najbardziej szanowanych capoeiristas w Brazylii i który ma duży wkład w rozwój capoeira w tym kraju. Nazwa grupy oznacza "Władców plaży", czyli bezdomne dzieci z brazylijskich metropolii. Wynikający z nazwy główny cel, który przyświecał Mestre Emm, to pomoc tym właśnie dzieciom, poprzez stworzenie dla nich alternatywy dla ich dotychczasowego życia, umożliwienie im odbicie się od społecznego dna. Najważniejszym elementem tego procesu są treningi capoeira, które uczą wytrwałości, pracowitości, ale także wiary we własne siły. Mestre Emm, który do dzisiaj prowadzi treningi z bezdomnymi, czy ubogimi dziećmi, może się poszczycić wieloma sukcesami w zwiększaniu ich perspektyw życiowych. Wielu jego uczniów dzięki capoeira osiągnęło awans społeczny.

Więcej: http://capokalisz.republika.pl/main.html

Grupy Capoeira w Polsce: Capoeira Axe

2008-04-25T00:25:00.000-07:00

Capoeira Axe

Grupo Axé Capoeira powstała w 1982 roku z grupki dzieci, które Mestre Barrão trenował w Casa Amarela, w jednej z dzielnic Recife. Oficjalnie grupa zostala utworzona w 1987 roku przez Mestre Pirajá i Mestre Barrão. Od tego czasu Grupo Axé Capoeira zaczęła prezentować capoeira w szkołach i na różnych festiwalach. Wtedy też powstały dwie pierwsze grupy w Recife i Olinda. W 1990 roku. Grupo Axé Capoeira została zaproszona do zorganizowania pokazu na Miedzynarodowym Festiwalu Dziecięcym w Kanadzie.

Dziś Grupo Axé Capoeira jest reprezentowana przez ponad 8000 osób i posiada swoje szkoły między innymi w: Kanadzie, USA, Peru, Rosji, Bermudach, Barbados, Republice Dominikany, Polsce, Meksyku, Republice Czech, Turcji, Francji, Anglii, Kazachstanie, Ukrainie. Więcej: http://www.axecapoeira.pl/swiat.html

Grupy Capoeira w Polsce: Capoeira Beribazu

2008-04-25T00:14:00.000-07:00

Witam!

Beribazu - grupa capoeira utworzona 11 sierpnia 1972 roku w Szkole Rolniczej miasta stołecznego Brazylii (Colegio Agricola de Brasilia) znajdującej się w mieście Planaltina (DP) przez Antonio Batistę Pinto - Mestre Zulu.

Grupa ma swoje filie między innymi w:

USA, Mestre Fabio Luiz Loureiro
Włoszech, Proffesor Aranha
Wielkiej Brytanii, Bristol, Monitor Claudio Campos
Polsce, Contramestre Aldo Martins
Argentynie, Buenos Aires
Szwajcarii, Biel

Do Polski Beribazu trafiło z inicjatywy dwóch osób: Jakuba Wojnara i Kamila Głuszka (obecnie obaj w stopniu Estagiario). Za początek istnienia grupy uznaje się warsztaty przeprowadzone w marcu 2000 roku w Warszawie przez Andre Reisa (ówcześnie Monitora), który do 2002 roku prowadził treningi w Warszawie. Od 2002 do 2007 roku grupą opiekował się Mestre Jorge Luiz wraz z Instrutorą Ju Pimentel Trajano, którzy nadal są koordynatorami grupy. Od 2006 roku zajęcia prowadzi również Mestre John (Joao Carlos do Nascimento Maria).

Obecnie w ramach grupy Beribazu Polska działają dwie podgrupy – Capoeiragem i Centro Arte-Luta. Zajęcia w ramach Capoeiragem koordynuje Contramestre Aldo Martins. Zajęcia w ramach Centro Arte–Luta prowadzone są przez Mestre Johna.

więcej: http://www.beribazu.pl/

Grupy Capoeira w Polsce: Capoeira Brasil

2008-04-22T10:22:00.000-07:00

Hey! :)
Dziś opiszę historię grupy Capoeira Brasil.

Historia grupy Capoeira Brasil

Grupa Capoeira Brasil pochodzi od grupy Senzala i została założona w 1989 - rok po uroczystości obchodów stulecia zakończenia niewolnictwa w Nietroi w Rio de Janeiro, przez mistrzów Paulinho Sabia z Niteroi, Boneco z Barra oraz Paulao z Fortalezy.
Ta grupa ma na celu promować, propagować oraz szerzyć kulturę i sztukę Capoeira. Dziś w grupie są mistrzowie, profesorowie i instruktorzy, którzy nauczają w wielu stanach Brazylii oraz za granicą. Ci profesjonaliści są wyspecjalizowani w propagowaniu tej sztuki w gimnazjach, szkołach i na uczelniach wyższych. Hierarchizowanie w grupie odbywa się na podstawie siły kolorów - od najjaśniejszych do najciemniejszych. Czarny sznur pojawił się jako hołd dla Zumbi dos Palmare (bohatera wyzwolenia niewolników w XVIIw.) i dla wszystkich Murzynów, którzy są ważni w historii Capoeira.

Grupa Capoeira Brasil ma na celu propagowanie pracy na rzecz rozwoju Capoeira w kraju i za granicą. W pewien sposób wspomagają lepsze rozumienie aspektów socjologicznych w Brazylii. Specyficznym celem jest propagowanie pracy mistrzów Capoeira, którzy mogą między sobą wymieniać doświadczenia. Przekazują w ten sposób swoją filozofię i doświadczenie. Ponadto współpracują ze społeczeństwem w kształtowaniu kultury. Jednym z najważniejszych punktów w grupie Capoeira Brasil jest kształtowanie profesjonalistów ze znakomitym poziomem technicznym, którzy dysponują wystarczającymi środkami, by nauczać i przekazać wiedzę o Capoeira w szkołach, ale też w biednych społecznościach.
Więcej: http://www.capoeirabrasil.pl/index.php?subpage=Grupa&lang=pl

Grupy Capoeira w Polsce: Unicar Polonia

2008-04-22T09:59:00.000-07:00

Historia grupy Unicar.

Unicar

Mestre Bimba już za życia, dzięki niesamowitej charyzmie i ogromnych zasługach w szerzeniu capoeira swojej filozofii, stal się legenda a jego szkoła miejscem, do którego ściągali wszyscy pragnący zgłębić tajniki dopracowanej przez niego sztuki.

Akademia umiejscowiona w Salvadorze przy Rua de Laranjeiras stała się domem wielu wybitnych capoeristas, ale tylko jeden z nich mógł przejąć schedę po wielkim Mestre, był nim uczeń i przyjaciel Bimby José Carlos Andrade Bittencourt zwany Vermelho 27. Kontynuował on prace swojego mentora i w ogromnym stopniu przyczynił się do ugruntowania pozycji capoeira jako narodowego dziedzictwa Brazylii.
Mestre Vermelho 27 przewodził Academia de Mestre Bimba w czasach gdy capoeira zaczęła przeżywać swój wielki rozkwit, był tez nauczycielem wielu capoeristas, którzy obecnie, uzyskawszy mistrzowskie tytuły i kwalifikacje ku temu niezbędne, prowadza własne grupy.
Takimi ludźmi są właśnie fundatorzy i pomysłodawcy naszej grupy - UNICAR. Inicjatorami powstania tej organizacji uczniowie Mestre Vermelho 27 i zarazem kontynuatorzy myśli Bimby - mestres: Zambi, Marinheiro, Traira, Saguin i Nelsinho
Od wielu lat nauczają capoeira zarówno w samym Salvadorze jak i na terenie Europy, do roku 2003 czynili to osobno, lecz wspólny kurs wyznaczał im obecny rezydent i prowadzący Academia de Bimba - Rubens Costa Silva, czyli Mestre Bamba.

Dzięki licznym, wspólnie organizowanym programom społecznym, spotkaniom i imprezom więzy miedzy poszczególnymi grupami bardzo się zacieśniały i kolejnym, naturalnym krokiem było ich oficjalne połączenie.
Uniao wraz z pierwszym batizado grupy UNICAR odbyło się w roku 2003, od tego czasu grupa rozwija się już wspólnie, zarówno w Brazylii jak i Europie pozostając otwarta na nowych członków i kolejne rzesze adeptów wspanialej sztuki, jaka jest capoeira.
Więcej: http://www.unicar-capoeira.pl/index.php?showpage=7

Grupy Capoeira w Polsce: E.A.C.A.G. Capoeira Artes das Gerais

2008-04-22T09:40:00.000-07:00

Witam!

Historia Grupy Artes das Gerais

Grupa Capoeira Artes das Gerais swymi korzeniami sięga znanej brazylijskiej grupy Morro de Santana, której założycielem jest Mestre Reinaldo. Został on zaproszony do innej grupy Capoeira i postanowił się do niej przenieść zabierając ze sobą tylko młodych alunos (uczniów) a starszych, bardziej doświadczonych pozostawiając bez grupy i mestre (mistrza). Więc contra-mestres Nem, Aranha, Museu oraz professores Grande i Marcelinho postanowili stworzyć nową grupę.

26 listopada 1992 roku powstała grupa Capoeira o nazwie "Artes das Gerais". Po pewnym czasie contra-mestre Marcelinho przeniósł się do innej grupy, contra-mestre Aranha założył własną grupę, Mestre Museu również założył własną a professor Grande rozpoczął studia na uniwersytecie i przestał trenować Capoeira. Niedługo po założeniu grupy, wówczas jeszcze, contra-mestre Nem wyjechał do Europy by w Niemczech otworzyć pierwszą filię Capoeira Artes das Gerais.

W uznaniu dla wieloletniej pracy na rzecz Capoeira oraz propagowania tej wspaniałej sztuki w Europie 14 czerwca 1996 roku otrzymał tytuł Mestre de Capoeira (Mistrza Capoeira). Artes das Gerais wiele zawdzięcza serdecznym przyjaciołom Mestre Paulinho Sabia (Z grupy Capoeira Brasil – Rio de de Janeiro) i Mestre Gato (Z grupy Senzala – Rio de Janeiro), którzy bardzo dużo zrobili dla rozwoju tej grupy.

(foto) Mestre Nem

Więcej: http://www.adg-gliwice.ovh.org/viewpage.php?page_id=4

Grupy Capoeira w Polsce: Abada Capoeira

2008-04-18T05:51:00.000-07:00

Witajcie! Dziś postaram się opisać grupy Capoeira powstałe w Polsce, nie wiem czy jest ich więcej ale tylko tyle znalazłam :) Na wstępie zajmę się Grupą Abada Capoeira.

ABADA CAPOEIRA jest największym na świecie stowarzyszeniem Capoeira. Jej założycielem jest jeden z największych żyjących mistrzów – Mestre Camisa (fot. na dole). Abada narodziła się w Rio de Janeiro, a dzisiaj ma swoje sekcje na każdym kontynencie globu ziemskiego. Jest jedyną organizacją która organizuje mistrzostwa Brazylii, Europy oraz Świata. Abada capoeira stara się rozwijać kulturę Brazylii poprzez organizowanie różnych akcji społecznych oraz pracę
z najuboższymi. Oprócz bycia organizacją rozpowszechniająca kulturę Brazylii, Abada jest jedną wielką rodziną, gdzie wszystkich członków łączy jedna wspólna pasja – Capoeira.

(foto) Mestre Camisa

Instrumenty w Capoeira

2008-04-17T09:58:00.000-07:00

W tym poście zajmę się objaśnieniem czym są instrumenty w Capoeira.

Każdy kto ćwiczy capoeira "Capoeirista" powinien umieć śpiewać i grać na instrumentach. "Orkiestra", która gra w roda to Bateria.
Bateria to "orkiestra" składa się ona przeważnie z 5 do 7 instrumentów: trzech berimbau (gunga, media, viola), bębna (atabaque), tamburyna (pandeiro) oraz dodatkowo charakterystycznej tarki: reco-reco i dzwonków: agogo. Zawsze towarzyszy im również klaskanie i śpiew.

Wiedząc już co to jest bateria, opiszę dokładniej instrumenty z których się składa:

Berimbau ("święty łuk")

Nie jest on może najstarszym z instrumentów w Capoeira ale zdecydowanie najważniejszym. To on nadaje rytm (toque) oraz szybkość grze w centrum roda, zagrzewa widzów do głośnego śpiewu i uspokaja kiedy starcia robią się zbyt ostre. W roda używa się jednego bądź trzech berimbau. W pierwszym przypadku musi on być donośny tak żeby wyraźnie kierować roda. Osoba go trzymająca "zarządza" roda jak dyrygent orkiestrą. W drugim, osobą kierującą jest trzymający berimbau gunga, który gra jednostajnie główny rytm, osoba grająca na berimbau medio także gra główny rytm przeplatając go wariacjami bądź gra jednostajnie wariację głównego rytmu. Berimbau viola natomiast gra różnorakie wariacje; improwizacje. Berimbau wykonany jest z drewnianego łuku o długości około 150-170 cm. Do jednego z końców przymocowuje się strunę (arame - dziś robi się ją z drutu wyciąganego z opony samochodowej, kiedyś używano do tego jelit zwierzęcych) w specjalnym nacięciu. Na drugim końcu za pomocą dwóch małych gwoździ mocuje się kawałek skóry, tak żeby po naciągnięciu struny nie zsuwała się ona z kija. Jako pudło rezonansowe służy wysuszona i wydrążona tykwa: cabaca, w której wycina się sie otwór zwany boca do berimbau (usta berimbau). Po przeciwnej stronie wykonuje się dwa małe otworki, przez które przeciągamy sznurek. Przywiązujemy nim tykwę do łuku. Instrument trzymamy zazwyczaj lewą ręką razem z metalową monetą (dobrao) bądź kamieniem, który służy nam do naciskania na strunę i pomaga w wydobywaniu zeń dźwięków. Powstaje on na skutek uderzania drutu drewnianą pałeczką (baqueta) trzymaną w prawej dłoni jak długopis. Na środkowy i serdeczny palec zakładamy caxixi: małą grzechotkę, która towarzyszy brzmieniu berimbau. Jest ona pleciona z wikliny a w środku znajdują się suszone nasiona bądź małe kamyczki.

Pandeiro

Pandeiro jest drugim co do ważności instrumentem w roda de Capoeira. My znamy go pod nazwą: tamburyn. Jest on bardzo starym instrumentem perkusyjnym z rodziny membranofonów ( źródło dźwięków znajduje się w membranie ze skóry) używanym przez Hebrajczyków, Arabów, Afrykańczyków i Europejczyków. Przybył do Brazylii razem z portugalskimi podbojami. Obecnie jest uznawany za symbol samby. Pandeiro składa się z membrany wykonanej najczęściej ze skóry (podczas roda Mestre Bimba używano jednego berimbau i dwóch pandeiro ze skóry boa dusiciela) naciągniętej na drewnianą bądź metalową ramę. Umieszcza się na niej małe metalowe talerzyki, które przy uderzeniach wydają charakterystyczny dźwięk.

Następnym instrumentem jest Atabaque

Jest on dużym (około 120cm) bębnem przypominającym afrykańskie Konga. Na jednym z pierwszych obrazów ukazujących Capoeira (Taniec wojenny, Rugendas 1824) widać Capoeiristas podczas jogo przy dźwiękach właśnie bębna. Towarzyszy on Capoeira od przynajmniej 300 lat. Nie jest on najważniejszym instrumentem roda ale grający na nim powinien być doświadczonym muzykiem. Jest to najgłośniejszy instrument w bateria i bez problemu może zagłuszyć berimbau a jego zadaniem jest go podkreślać a nie tłumić. Atabaque wykonany jest z zestawionych ze sobą kawałków drewna tworzących razem wysoki kocioł. Na jego szczyt za pomocą liny naciągana jest gruba skóra i przytrzymywana specjalnymi kołkami. Całość stawia się na stojaku żeby udrożnić wylot kotła i uwolnić dźwięk.

Agogo i Reco- reco

Do rzadziej używanych instrumentów należy Agogo oraz Reco-reco. Agogo to połączone ze sobą miedziane bądź metalowe dzwonki lub wydrążone orzechy kokosa, w które uderzamy pałeczką w rytm klaskania. Mimo prostoty konstrukcji i obsługi w odpowiednich rękach instrument ten potrafi podkreślić nastrój roda. Pochodzi on z Afryki i jest typowym instrumentem afro brazylijskich obrzędów religijnych. Reco-reko to tarka wykonana najczęściej z bambusa, po której przesuwamy pałeczkę w celu wydobycia dźwięku.

Strój Capoeiristy

2008-04-15T23:00:00.000-07:00

W tym poście spróbuje wyjaśnić jak wygląda i jaki jest strój Capoeiristy.
Najważniejszym elementem ubioru każdego Capoeiristy są Abada, czyli białe spodnie do ćwiczenia Capoeira. Wykonane są zwykle z elastycznego materiału, naszyty jest emblemat grupy. Abada wiąże się za pomocą corda - sznura, który zarazem świadczy o stopniu gracza. Koszulka to Camisa - na niej również mogą znaleźć się emblematy grupy, a często camisa wykonuje się na specjalne okazje - batizado, troca de cordas, warsztaty. Tradycyjnie camisa również jest biała - istnieje wiele teorii na temat ubioru Capoeiristów. Najpopularniejsza mówi o tym, że zaczęto nosić białe spodnie po to, by można było odróżnić capoeiritas dobrych od złych - istnieje bowiem zasada, że gracz może dotknąć ziemi tylko pięcioma punktami ciała - dłońmi, głową i stopami. Jeśli gracz reprezentuje wysoki poziom, jego ubranie jest czyste, gra umiejętnie i ostrożnie. Zły capoeirista często upada na ziemię, brudząc sobie tym samym strój.

Podam przykładowy strój Capoeiristy w dobrze nam znanej Abadzie: Zacznę od spodni, Abad. Jak wiadomo każde Abady mogą wyglądać inaczej, wszystko to zależy od rodzaju grupy:

Nie opisuję całości, wkleję zdjęcie na, którym widać cały zestaw :)

Batizado

2008-04-15T22:38:00.000-07:00

Batizado to najważniejsze wydarzenie w życiu każdego Capoeiristy. Kiedy ja jechałam na swoje, starałam się dowiedzieć o tej ceremonii dosłownie wszystkiego. Korzystałam z wszelkich możliwych źródeł informacji, wypytywałam trenerów i przeszukiwałam Internet. Spróbuje teraz pokrótce przekazać Wam tą dość ogólnikową wiedzę.

Batizado (wym. baczizadu) w dosłownym tłumaczeniu oznacza "chrzest" i tym też jest na początku drogi każdego adepta Capoeira. Wprowadza zwykłych uczniów do społeczności grupy, w której ćwiczą, zespala z historią Capoeira i zobowiązuje do przestrzegania jej tradycji. Nadaje stopień wtajemniczenia w ową sztukę, reprezentowany przez kolorowe sznury (cordas), które najłatwiej porównać do pasów w Karate. Otrzymujemy je po "pojedynku", grze, z osobą najwyższą stopniem w danej grupie, bądź z którymś z jej pomocników o stopniu od Aluno Graduado wzwyż. Taka gra ma charakter symboliczny i bardziej opiera się na okazaniu szacunku oraz akceptacji, niż na rywalizacji, a gra zawsze kończy się mniej lub bardziej spektakularnym upadkiem nowicjusza na ziemie. Naszym zadaniem jest oczywiście jak najdłuższe unikanie ataku, a kiedy poczujecie już twardą podłogę, będziecie wiedzieć że stało się: staliście się pełnoprawnymi członkami grupy. Od teraz Waszym przywilejem i obowiązkiem jest godne prezentowanie zarówno Capoeira, jak i grupy, do której właśnie wstąpiliście.

Pamiętajcie, że dla każdego Batizado w danej grupie odbywa się tylko raz w życiu. Jest ono niepowtarzalnym wydarzeniem, podczas którego otrzymacie swoje apelido [wym. apelidu] (ksywę w świecie Capoeira), które będziecie nosić do końca życia (tak, tak, rzadko ulega ono zmianie). "Imię" to nada posiadacz najwyższego stopnia w grupie na chwile przed przewiązaniem Was sznurem, przeważnie na podstawie pierwszego słowa, które skojarzyło mu się po zobaczeniu Was. Czasami są od tej reguły wyjątki, gdy na przykład ktoś otrzymał już apelido wcześniej podczas spotkania ze swoim Mestre, bądź professorem.

Jak wspomniałam Batizado dla każdej osoby w danej grupie jest tylko jedno. Każda następna ceremonia nazywa się już "Troca de Corda" (czyt. troka dżi korda) czyli "zmiana sznura". Jest to swoisty egzamin umiejętności i wiedzy Capoeiristy w celu dopuszczenia go do następnego stopnia. Instruktorzy obserwują uczniów podczas treningów, trwania warsztatów (sprawdzają ich umiejętności zarówno w grze w roda, jak i w posługiwaniu się instrumentami). Żeby zostać dopuszczonym do takiego egzaminu trzeba ciężko pracować przez cały rok, gdyż wraz z umiejętnościami sprawdzana jest także sumienność (lista obecności na treningach).

Źródło : http://www.capoeira.szczecin.pl/

Roda

2008-04-15T13:47:00.000-07:00

Roda (czyt. hoda) jest kręgiem stworzonym przez osoby uczestniczące w treningu po to by "wypróbować", dopracować techniki ćwiczone wcześniej "na żywo". W Capoeira bardzo ważna role odgrywa muzyka, śpiew a odzwierciedleniem tego jest właśnie Roda, w której chór złożony z wszystkich osób wtóruje śpiewem osobie prowadzącej i śpiewającej. Roda składa się również z "bateria", czyli kilku instrumentów takich jak: berimbau, pandeiro, atabaque

Gra w Roda składa się z rożnych etapów. Na początku zaczynają grac instrumenty w kolejności: berimbau, atabaque, pandeiro, potem dopiero następuje klaskanie chóru bądź śpiew prowadzącego. Jako ze berimbau jest instrumentem kierującym cala Roda on daje znak do rozpoczęcia gry lekkim skinieniem. Wtedy dopiero dwaj capoeristas mogą zacząć grac w Roda oczywiście przestrzegając wszystkich jej zasad i dostosowując się do następujących rytmów granych właśnie na berimbau:

Sao Bento Grande de Angola:

Rytm, w którym gra może być zarówno piękna i łagodna jak również ostra. Zdaża się, że gra w Roda nie ma w sobie ani trochę agresji, lecz czasem może zmienić się w bardziej agresywną, gdzie gracze będą "czyhać" na siebie wyczekując błędu by móc zaatakować

Regional (Sao Bento grande de Bimba):

Rytm Regional można łatwo pomylić z rytmem Benguela, co może być tragiczne w skutkach. Dlaczego? Gra w Regional jest szybka, dynamiczna, pozbawiona skomplikowanych przyziemnych kombinacji i przejść. W grze jest dużo kopnięć, zaś ta toczy się bardzo szybko. Podczas gry Regional kupowanie i zmiany dokonywane są bardzo szybko. Rytm również jest szybszy. Czasem w grze regional może dojść do bliskiego starcia dwóch graczy, często dość brutalnego, ale nie koniecznie. Regional jest gra dla bardziej zaawansowanych capoeristas ponieważ nieznajomość zasad regional badź bagatelizowanie ich może doprowadzić do wielu kłopotów, także zdrowotnych.

Benguela:

To gra bez agresji. Występuje w niej dużo markowania ciosów, podcięć, zakładane są vengativy, ale tylko sygnalizujemy przeciwnikowi, że mogliśmy mu zrobić krzywdę. Dajemy tylko do zrozumienia - 'Zobacz, mogłem cię podciąć, kopnąć. Zobacz jak blisko Ciebie podszedłem! Jednak tego nie zrobiłem'. W Banguela jest sporo akrobatyki, dużo balansowania ciałem zaś ruchy są płynne. Jednym słowem - Banguela to sama przyjemność z gry!

Iuna:

Gra przy rytmie iuna dozwolona jest tylko dla mestres lub alunos świeżo po batizado. Podczas gry nie występuje agresja zaś sporo jest akrobatyki i przejść. Iuna to rytm oraz gra bardzo piękna, pokazuje kunszt i prawdziwa klasę capoeristas, ich umiejętność opanowania własnego ciała, ich płynność poruszania się, dobra szkole Mestre. Gra jest nie za szybka i łagodna.

Kupowanie gry

W Capoeira istnieje coś, co nazywamy potocznie kupowaniem gry, jest to element, który pozwala włączyć się do gry osobie czekającej pod berimbau lub chcącej zagrać z osoba, która akurat gra w Roda, z kim innym. Najistotniejsza sprawa podczas kupowania gry jest to żeby osoba kupująca grę "pozwoliła się" zobaczyć dwom osobom grającym już w środku Roda. Ten element jest szalenie ważny, ponieważ pozwala uniknąć sytuacji, kiedy osoba kupująca grę wchodząc zostaje powalona na ziemie kopnięciem osoby grającej już, która jej nie zauważyła. Kupowanie gry nie jest elementem prostym, wymaga skupienia i uwagi, ale nie tylko ze strony osoby kupującej grę, ale również osób grających już w Roda. Osoby już grające musza być świadome tego ze trzecia osoba przygotowuje się do kupienia gry i w każdym momencie teraz może wejść pomiędzy nie. Z drugiej strony osoba, która ma zamiar wejść do Roda musi zrobić to w sposób umiejętny i "harmonijny", dostosowując od razu prędkość swojej gry do osoby, z którą zaczęła grac a nawet prędkość kupowania gry! Ważnym elementem jest tez ustawienie osoby, która chce kupić grę, stojąc pod berimbau osoba chcąca wejść musi się ustawić przodem do osoby, z którą chce grac, ale być tez czujna na to, co akurat robi osoba "wyrzucana" z Roda.

Może się czasem zdarzyć ze osoby grające w środku grają ze sobą dość ostro lub są to osoby o wysokich stopniach w Capoeira, którym nie powinno się przerywać gry, wtedy takie osoby mogą nie pozwolić wejść do gry osobie kupującej po prostu ignorując ja i nie tracąc czujności w grze. W ogóle, podczas kupowania gry jest taka niepisana zasada ze kupuje się grę zawsze z osoba wyższą stopniem, albo oczywiście Mestre. Wiadomo ze podczas treningu często od tej zasady się odstępuje. Wyjątkiem jest, kiedy trening czy Roda jest prowadzona przez Mestre, wtedy zasada ta obowiązuje cały czas.

tekst zaczerpnięty z: http://www.capoeira.com.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=22&Itemid=38

Historia Capoeira

2008-04-15T12:48:00.000-07:00

Historia

Capoeira, Capoeira i jeszcze Capoeira. Ale czym jest ów Capoeira?

A więc tak:

Wprowadzenie

W 1500 roku Portugalczycy pod komendą Pedro Alves'a Cabral'a dobili do brzegów Brazylii. W celu zapewnienia sobie darmowej siły roboczej jedną z pierwszych rzeczy, które zrobili, było podbicie rdzennej ludności indiańskiej. Przedsięwzięcie to skończyło się fiaskiem, ponieważ Indianie szybko umierali w niewoli albo ratowali się ucieczką. Portugalczycy znaleźli wówczas inne źródło siły niewolniczej - Afrykę. Po drugiej stronie Atlantyku łapano wolnych ludzi, mężczyzn i kobiety, ładowano
na straszliwe statki niewolnicze i wysyłano w koszmarną podróż, która dla większości kończyła się zniewoleniem. Początkowo przywożono setki Afrykanów, potem liczba ta urosła w tysiące. Wraz z nimi przywędrowała do Brazylii ich kultura - żywa i skrajnie różna od europejskiej. Kultura, której nie zapisano w księgach i muzealnych eksponatach, ale kultura pielęgnowana przede wszystkim w ciele, umyśle, sercu i duszy, przekazywana z ojca na syna przez całe pokolenia. Przywędrowała religia candomblé, instrument muzyczny berimbau, kuchnia, np. potrawa vatapá. Afrykanie przywieźli ze sobą swój sposób życia. A capoeira to tylko cząstka tego bogactwa.

Początki

Geneza capoeira wciąż wzbudza kontrowersje. Stworzono wiele teorii mających na celu jednoznaczne umiejscowienie korzeni capoeira - w Afryce bądź w Brazylii. Z czasów, kiedy capoeira pojawiła się w Brazylii zachowało się niewiele źródeł. Badania historyczne są nadal we wczesnej fazie, a pierwsze dni capoeira pogrążone są we mgle tajemnicy. Żeby zrozumieć, w jaki sposób narodziła się capoeira, wybierzmy się w podróż w czasie. Przenieśmy do Afryki łupionej przez kolonizatorów i postawmy się w sytuacji mieszkańców Afryki. Oto, czego możemy doświadczyć: do naszej ziemi przybija ogromny statek, którego załoga uzbrojona jest w straszliwą nieznaną broń. Pośród ogólnego chaosu, zgiełku i rozlewu krwi, wielu z nas zostaje schwytanych. Zabierają nas na statek i po długiej, pełnej strasznych przeżyć podróży docieramy do celu - naszego nowego domu. Sprowadzają nas na ląd i natychmiast sprzedają w niewolę. Nowi właściciele zapędzają nas do katorżniczej pracy i pozwalają odpocząć dopiero po kilku dniach. Na odpoczynek prowadzą nas do czworaków. Tutaj okazuje się, że mamy wielu towarzyszy niedoli. Jest wśród nich Amerykanin, który gra na gitarze, angielski bokser, Brazylijczyk grający sambę na bębnach, Chińczyk ćwiczący tai-chi i Afrykanin grający w swat'a. Mijają dni, tygodnie, miesiące. Podczas rzadkich chwil odpoczynku słuchamy opowieści i poznajemy nawzajem swoje kultury. Nasze dzieci i wnuki rodzą się i dorastają w środowisku wielokulturowym, ale co najsmutniejsze - w niewoli. Przez kolejne dziesięciolecia ewoluuje nowa forma ekspresji kulturalnej - taniec, walka, gra - połączenie boksu, tai-chi, samby, muzyki południowo-amerykańskiej i swat'a. Tak narodziła się capoeira - kompozycja elementów tańca, walki i muzyki charakterystycznych dla wielu kultur w różnych częściach Afryki i świata, synteza tych elementów na brazylijskiej ziemi. A jej "miejsce narodzin" to najprawdopodobniej Salwador, stolica stanu Bahia.

Zniesienie niewolnictwa

W 1888 roku na mocy tzw. "Złotego Prawa" w Brazylii zniesiono niewolnictwo. Sytuacja byłych niewolników nie była łatwa. Wielu nie potrafiło znaleźć własnego miejsca w istniejącym układzie społeczno-gospodarczym. Capoeirista, tzn. praktykujący capoeira - biegły w walce, pewny siebie indywidualista - szybko zstępował na drogę przestępczości, a capoeira wraz z nim. W Rio de Janeiro, gdzie capoeira rozwijała się wyłącznie jako sztuka walki, powstawały gangi
terroryzujące mieszkańców miasta. W krótkim czasie stały się one narzędziem manipulacji w rękach polityków. W okresie transformacji Brazylii z cesarstwa na republikę związkową w 1890 roku, zarówno monarchiści jak i republikanie korzystali z usług gangów w celu wywierania nacisku czy rozbijania wieców swoich przeciwników. Pałka, sztylet, nóż sprężynowy dopełniały zniszczenia zadanego takimi uderzeniami jak rabo de arraia (kopnięcie piętą ze stania na rękach) czy rasteira (podcięcie wyprostowaną nogą z obrotem tuż przy ziemi). W Bahia natomiast capoeira dalej rozwijała się jako połączenie rytuału, tańca, walki i gry, a berimbau stał się jej nieodłącznym elementem dyrygującym roda. Roda dosłownie znaczy "krąg", "koło". Właśnie w kole odbywały się gry i walki capoeira. Dokoła walczących ustawiali się inni capoeiristas oraz widzowie. Rodas zbierały się w ukryciu, ponieważ pierwsza konstytucja Republiki Brazylii z 1892 roku zakazywała praktykowania capoeira. Zbliżamy się do roku 1900. W Rio capoeirista - biały, mulat czy czarny - uważany był za malandro, tzn. łobuza, rozbójnika, zabijakę. Był ekspertem od kopnięć (golpes), podcięć (rasteiras) i uderzeń głową (cabeçadas) oraz mistrzem w posługiwaniu się nożem, sztyletem itp. W Recife praktykujący capoeira wiązali się z grupami muzycznymi. Podczas karnawału twardzi gracze capoeira prowadzili zespoły ulicami miasta, a kiedy spotykały się dwie takie grupy zazwyczaj dochodziło do walki i rozlewu krwi. Na przełomie stuleci capoeira traktowano jako działalność przestępczą również w Bahia. Jednak tutaj praktykujący jak i sama sztuka wykazywała już cechy, jakimi charakteryzuje się obecnie. Prześladowania i konfrontacje z policją nie ustawały. Capoeira powoli zanikała w Rio i Recife, ale nie w Bahia. To właśnie wtedy pojawiły się budzące respekt wielkie osobowości capoeira, tzw. capoeiristas de corpo fechado. Corpo fechado po portugalsku oznacza "zamknięte ciało". Tym mianem określano osoby, których ciała w wyniku magicznych rytuałów stawały się prawie zupełnie odporne na wszelkiego rodzaju broń. Należeli do nich: w Bahia - Besouro Cordăo-de-Ouro, w Recife - Nascimento Grande, a w Rio - Manduca da Praia. Do dziś dzień capoeiristas opiewają ich w pieśniach. Besouro żył ponoć w Santo Amaro da Purificaçăo i był nauczycielem słynnego Cobrinha Verde. Nie lubił policji. Ludzie bali się go, ponieważ był świetnym capoeirista oraz wyjątkowo sprawnie posługiwał się białą bronią. No i był posiadaczem corpo fechado. Według legendy pewnego dnia urządzono na niego zasadzkę. Sam przyniósł wiadomość wskazującą na niego jako cel ataku. Nie potrafił czytać i nie wiedział, że wiadomość, którą wziął za informację o pracy, była właściwie wyrokiem śmierci. Legenda mówi, że do przebicia jego corpo fechado użyto specjalnego drewnianego sztyletu wykonanego podczas magicznych rytuałów. Spośród malandros prowadzących swe grupy w paradach karnawałowych w Recife Nascimento Grande budził największy strach. Są tacy, co twierdzą, że zginął z rąk policji zaraz na początku XX wieku. Według innych opuścił Recife i dożył sędziwej starości w Rio de Janeiro. Manduca da Praia należał do poprzedniego pokolenia. Znany był z tego, że ubierał się wyjątkowo elegancko. Był właścicielem sklepu rybnego i nieźle mu się powodziło. Należał do grupy ludzi, którzy kierowali wyborami lokalnymi. Wytoczono mu 27 spraw kryminalnych, m.in. za napaść, napaść z użyciem noża, ale za każdym razem odstępowano od zarzutów pod naciskiem polityków, dla których pracował. W 1932 roku Mestre Bimba (mestre - portug. "mistrz") otworzył w Salwadorze pierwszą akademię capoeira. Stało się to możliwe dzięki prowadzonej przez Getulio Vargasa polityce nacjonalistycznej. Vargas pragnął bowiem promować capoeira jako narodowy sport Brazylii. Od tego czasu Bimba uczył adeptów capoeira w swoim Centro de Cultura Física Regional Baiano. W 1941 roku Mestre Pastinha otworzył szkołę capoeira, ale uczył już innego stylu, mianowicie Capoeira Angola. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów można było otwarcie, bez narażania życia, praktykować i nauczać capoeira.

Bimba i Pastinha

Dwie kluczowe postaci w historii capoeira XX wieku to bez wątpienia Mestre Bimba i Mestre Pastinha. Zyskali oni tak wielkie znaczenie w świecie capoeira, że uważa się ich za mitycznych przodków wszystkich graczy. To, co się dzieje obecnie w capoeira, to w dużej mierze próba kontynuowania pracy tych dwóch mistrzów. Mestre Bimba urodził się w 1900 roku jako Manoel dos Reis Machado. W wieku 12 lat zaczął ćwiczyć capoeira w Liberdade, obecnie dzielnicy Salwadoru. Jego mistrzem był Afrykanin Bentinho, kapitan przedsiębiorstwa nawigacji w Zatoce Wszystkich Świętych. Jako osiemnastolatek Bimba otworzył własną szkołę capoeira, ale dopiero w 1932 roku założył akademię, w której nauczał sztuki zwanej przez niego samego "regionalną walką z Bahia". Forma ta znana jest pod nazwą Capoeira Regional. Bimba budził respekt jako capoeirista. Nadano mu przydomek "Tres Pancadas", tzn. "trzy uderzenia", ponieważ tylko tyle przeciwnicy byli w stanie przetrzymać. Pomimo swej zręczności i siły wyznawał zasadę charakterystyczną dla malandro o wyższości rozsądku i sprytu nad siłą. Lubił mawiać "Quem aguenta tempestade e rochedo" ("tylko skała oprze się burzy"), przez co rozumiał, że w konfrontacji z dużo silniejszym przeciwnikiem, najmądrzej jest wziąć nogi za pas, ponieważ w czasie ucieczki łatwiej go zaskoczyć. Jest to przykład typowego rozumowania malandro. Wraz z otwarciem akademii Mestre Bimba rozpoczęła się nowa era w historii capoeira - nowymi uczniami były dzieci pochodzące z wyższych warstw społecznych Salwadoru. Bimba wprowadził do capoeira podcięcia charakterystyczne dla batuque, sztuki walki, w której specjalizował się jego ojciec oraz serie uderzeń połączonych, golpes ligados. Opracował też nową metodę nauczania opartą na ośmiu sekwencjach z góry ustalonych ruchów i kopnięć dla dwóch graczy oraz na sekwencjach rzutów (cintura desprezada), po których capoerista uczy się lądować zawsze miękko na nogach. Bimba zrezygnował z rytualnego aspektu capoeira i wolniejszych rytmów, czyniąc z gry bardziej agresywną formę walki. Wszystkie zmiany oraz fakt, iż większość jego uczniów należała do klasy uprzywilejowanej (pochodzili z innego środowiska, wyznawali inne wartości, myśleli całkiem odmiennie od tradycyjnych capoeiristas, którzy należeli do najbardziej pokrzywdzonej warstwy, tkwiącej głęboko w afrykańsko-brazylijskiej kulturze) przyczyniły się do uformowania nowego stylu, Capoeira Regional. Bimba i jego uczniowie odnosili sukcesy, występowali na pokazach w Sao Paulo, Rio de Janeiro i innych dużych miastach. Jednak na początku lat '70 Bimba rozczarowany postawą instytucji państwowych w Bahia, przeniósł się do Goiana niedaleko miasta Brasilia, stolicy Brazylii. Rok później, 5 lutego 1974 roku, zmarł. Do końca był bardzo aktywny i zachował jasność umysłu. Tego samego dnia, kiedy odszedł, planował popołudniowy pokaz. Pomimo, że ostatnim życzeniem Mestre był pogrzeb w Goiana, dawni i ówcześni starsi uczniowie przewieźli jego ciało i pochowali w Salwadorze, gdzie praktykował i nauczał całe swoje życie. Po śmierci Mestre Bimba wielu próbowało wprowadzać nowe formy capoeira, ale nikt nie dorównywał mu ani osobowością ani wiedzą. Nowinki te znikały więc równie szybko jak się pojawiały. Kiedy styl Capoeira Regional uległ skrystalizowaniu, tradycyjna forma przyjęła nazwę Capoeira Angola i została niejako usunięta w cień Regional i Senzala. Mestre Pastinha i jego grupa byli jednymi z nielicznych zachowujących tradycyjny styl. Mestre Pastinha, czyli Vicente Ferreira Pastinha, urodził się w 1889 roku. Capoeira nauczył go Afrykanin z Angoli, znany pod imieniem Benedito. Benedito wziął młodego Pastinha pod swoje skrzydła, ponieważ ten dostawał cięgi od starszych chłopców. Pomimo drobnej budowy, Pastinha już w wieku 16 lat dostał pracę jako ochroniarz w kasynie w niebezpiecznej części miasta. Swoją pierwszą szkołę otworzył parę lat po Mestre Bimba. Jego charyzma, duch przywódczy, a jednocześnie otwartość w stosunku do ludzi zjednały mu oddanych uczniów i capoeiristas. Szkoła Pastinha zyskała sławę jako miejsce spotkań artystów i intelektualistów pragnących obejrzeć tradycyjną Capoeira Angola. Pastinha zasłynął również jako filozof capoeira. Uwielbiał cytaty i aforyzmy. Jednym z jego ulubionych był: Capoeira e para homem, menino e mulher; (Capoeira jest dla mężczyzn, dzieci i kobiet; So nao aprende quem nao quiser. tylko ci się nie nauczą, którzy nie chcą.) Podobnie jak Bimba świetnie znał filozofię malandragem. Opowiadał, jak to nosił w kieszeni mały sierp zaostrzony z obu stron i dodawał, że gdyby sierp ów miał trzecią krawędź, też by ja naostrzył dla tych, co chcieli by go zranić. Niestety doszło do tego, że instytucje państwowe, pod pretekstem przebudowy Largo do Pelourinho zajęli szkołę. Obiecano Mestre nowe miejsce, ale nie dotrzymano danego słowa. Ostatnie lata życia Mestre Pastinha były bardzo smutne: niewidomy, praktycznie zupełnie opuszczony mieszkał sam w małym pokoiku aż do śmierci w 1981 roku. Przeżył 92 lata. Wychował wielu świetnych capoeiristas, między innymi Mestre Joao Grande i Mestre Joao Pequeno.

Lata .40 - .60

Mimo, iż w latach '40 capoeristas zaczęli masowo wyjeżdżać do Rio de Janeiro, a potem do Săo Paulo i innych miast, Salwador i stan Bahia pozostały niekwestionowaną mekką brazylijskich capoeiristas. Na początku lat '60 adepci capoeira z średniej warstwy społecznej Rio, którzy zakończyli naukę u Mestre Bimba w Salwadorze, powrócili do Rio i sami zaczęli uczyć. Stworzyli szkołę Senzala, która święciła największe triumfy w latach '70. Słynne rodas zbierały się w pobliżu Cosmo Velho. Szkoła stała się najpopularniejszą w kraju. Uczono stylu Regional-Senzala. Wywarł on duży wpływ na graczy w całej Brazylii. W Săo Paulo capeira również przeżywała rozkwit. Do metod nauczania Mestre Bimba dodano intensywne rozgrzewki i systematyczne ćwiczenia uderzeń. Zarówno w Rio jak i w Săo Paulo wprowadzono system sznurków na wzór pasów we wschodnich sztukach walki. Chciano w ten sposób przyciągnąć więcej uczniów. Przez jakiś czas organizowano nawet zawody. Były mistrzostwa, byli arbitrzy i przepisy. I chociaż wydawało się, że w wyniku tego capoeira zatraci swój rytualny i filozoficzny charakter gry, po paru latach mistrzostwa straciły zainteresowanie wśród wybitnych capoeiristas. Zagrożenie minęło. Oczywiście zawody są organizowane do dziś, ale nie mają one praktycznie żadnego znaczenia w środowisku capoeira.

Lata .70 i .80

Capoeira przeżywała pełny rozkwit w całej Brazylii i zyskała popularność poza jej granicami. Salwador stracił swoją pozycję hegemona, a dokładnie zaczął ją dzielić z Rio i Săo Paulo. Wielu młodych wybitnych graczy przeniosło się do tych miast i udało im się stworzyć silne grupy capoeiristas. W Bahia, era Mestre Bimba i Mestre Pastinha dobiegła kresu. Nastało nowe pokolenie mistrzów. Wymienić wśród nich należy legendarne już postaci: Mestre Valdemar, Caiçaras, Canjiquinha, Joăo Grande, Joăo Pequeno, Gato, Paulo dos Anjos, Leopoldina, Suassuna i wielu innych. Byli to prawdziwi koneserzy capoeira praktykowanej przez poprzednie pokolenie. Przez moment jednak wydawało się, że bogata w wartości i tradycje capoeira, którą pielęgnowali, zaczęła gwałtownie zanikać. Wartości, wiedza, filozofia mistrzów często nie komponowały się z technologicznym postępem XX wieku. Nowy krajobraz, w którym capoeiristas przyszło żyć, zamieszkany był przez
jednostki wyobcowane, a telewizja stanowiła najwyższą formę ekspresji kulturalnej. Jeszcze gorzej było w Salwadorze. Przez ostatnie 30 lat miasto zatraciło swoją mistyczną atmosferę na rzecz konsumeryzmu i turystyki. Z tego powodu nie można już było spotkać tradycyjnych rodas Mestre Valdemara w Liberdade. Wielu innych mistrzów, zdegustowanych komercjalizacją tradycji, przestało praktycznie brać udział w pokazach, nie wspominając o nauczaniu. Zmieniła się mentalność ludzi. Sporadycznie można było trafić na dobrego gracza. Z drugiej strony, w miarę zaniku tradycyjnej Capoeira Angola i usuwania się w cień starych mistrzów nowe pokolenie nauczycieli Capoeira Regional ze średniej klasy społeczeństwa zaczęło odnosić coraz większe sukcesy i to zarówno pod względem finansów, liczby uczniów, jak i statusu oraz poparcia mediów. Nadal jednak odzywały się głosy, że wraz z niespotykanym dotąd boomem i aprobatą społeczeństwa brazylijskiego capoeira coś bezpowrotnie utraciła. Capoeirista "starej gwardii", Muniz Sodre, znany pod przydomkiem Americano, ostrzegał przed takim rozwojem sytuacji. Według niego capoeira praktykowana przez starych mistrzów z Bahia była formą działalności antyrepresyjnej, buntem wobec niesprawiedliwości. Grać oznaczało odrzucić znaczenie pojęcia sztuki zdefiniowanego przez neurotyczny system zwany kulturą. W drugiej połowie XX wieku capoeira zaczęła zmagać się z bardziej przebiegłymi i silniejszymi przeciwnikami, mianowicie turystyką, która rytuał zmienia w show, oraz obsesją nauczycieli próbujących grę i sztukę zaszufladkować w ciasne ramy dyscypliny sportowej rządzonej sztywnymi regulaminami. Lata '90 Po stworzeniu Capoeira Regional przez Mestre Bimba w Bahia w latach '30, po ogromnym sukcesie grup Senzala w Rio w latach '60 i '70, po okresie organizowania mistrzostw capoeira, które rozstrzygali sędziowie na podstawie sztywnych przepisów, wyglądało na to, że tradycyjne wartości capoeira odeszły prawie zupełnie w zapomnienie. Pomimo, że paru mestres tradycyjnego stylu Angola nadal nauczało, ich pracę przyćmiła zupełnie popularność stylu Capoeira Regional. Całkiem nieoczekiwanie jednak

od roku około 1985 obserwuje się odrodzenie tradycyjnej Capoeira Angola.

Na szczęście udało się odnależć starych mistrzów, którzy pełni zapału powrócili na scenę capoeira wnosząc na powrót tradycyjne wartości. Obecnie znajdujemy się w bardzo korzystnym położeniu, albowiem ruch capoeira charakteryzuje pewne zróżnicowanie. Oprócz stylu Regional/Senzala, który wniósł dużo między innymi do techniki kopnięć, styl Angola jest nadal pielęgnowany przez starych mistrzów, którzy oprócz doskonałej techniki i metod nauczania wnieśli ogromną wiedzę o rytuale, muzyce i filozofii capoeira. Nowe pokolenie nauczycieli, obecnie mniej więcej w wieku 40 lat, wykazuje zainteresowanie oboma stylami: Regional/Senzala i Angola

Tekst zaczerpnięty z: http://priv.twoje-sudety.pl/~ragy/historia.html

Start

2008-04-15T12:37:00.000-07:00

Witam wszystkich na blogu poświęconym przepięknej sztuce walki jaką jest Capoeira.
Znajdziecie tu setki informacji, ciekawostek i pełno kolorowych zdjęć, a więc:
Axe!